Ah Benim Yarım Aklım...

Denedimbiliyorum.com dan paket var!

2010-05-01T22:12:00.000+03:00

Bugün denedimbiliyorum.com Bana Ariel'in son teknolojiyle geliştirdiğini iddia ettiği Ariel Complete 7 çamaşır deterjanını göndermiş deneyip görüşlerimi yazmam için. Bakalım işl yıkama sonrası görüşlerim burada!

Neden?

2010-04-27T15:37:00.001+03:00

Semih Kaplanoğlu sinemasını : Hayatın yavaşlaması gerektiğine ne kadar ihtiyacımız olduğunu anlattığı için, Sanat'ın insana kim olduğunu buldurma çabasını irdelediği için, Felsefe-şiir ve tasavvufu aynı makaraya sardığı için, Geleneği şimdiki zaman Modern(!) insanının içersinden geçirdiği için, Bilmeye özlem duyan yeni doğmuş bir insanın büyüdükçe bilinçsizleştiğini kör gözümüze soktuğu için, Varoluşun Allaha ve insana dönük yüzüne çift taraflı ayna tuttuğu için, Yabancılaştıkca duygusuzlaşan insanı anlattığı için seviyorum.

Bahar geldi desem yeridir muzaffer.

2010-04-20T09:37:00.000+03:00

Uzun süredir bir masal kitabı yapasım var blok, bayağı bayağı istemelerdeyim bir masal kitabı yapmayı.
ilk karakterde sanırım hazır gibi. bittiğinde ve kitap oluşturma sürecimde elbette seni aç bırakmam ben blok, sen şimdi biraz dinlen, geleceğim ben yine.

Bu sabahların bir anlamı olmalı!

2010-04-12T21:56:00.000+03:00

Şüphe yok ki birçoğumuz her sabah erken saatte kalkyor ve yollara düşüyoruz. Düşündüğümde gayet zor ve anlamsızca gelen bu eylemi hergün aksatmadan yapan bizler başımızın göğe ereceği günlerin hayalini kurmakta iken günler, aylar, yıllar öyle akıp gitmekte. Eskiden insanlar emekli olmayı bekleyerek "ya sabır" diyerek çalışır ve bir müddet sonra da emekli olarak "Allah inandırsın uyku tutmadı 6 da kalktım" cümlelerini kurmaya başlarlardı. Ama eskiden di, çok eskiden...

Şimdi insanlar emekli olduğunda bile; ya geçinememe korkusu, ya da çocuklarını biraz daha iyi yaşatma ideali ile çalışma yaşamlarına isteksizce devam etmekteler.

Bense bazen; okuldan çıkıp avrupa yakasına geçerken, vapurda gözlerimi kapatıyor ve martı çığlıkları, deniz dalgaları ve güneş sıcaklığını hayalime katarak yazlık ve telaşenin olmadığı bir memlekette mandalina bahçelerinin birinde bir hamakta sallandığımı hayal ediyorum.
Belki garip, belki delice ama yapıyorum.

kimseciklere çaktırmadan hayal kuruyorum.
Allahtan hayat, bunu çok görmüyor.

anında görüntülü blok.

2010-04-05T20:54:00.002+03:00

Son birkaç zamandır sevgilim ile birlikte beyoğlu civarlarında buluştuğumuzda, hele de acıkmışsak rotamızı hemen Cihangire kırıyoruz.

Cihangirde; çok uzun zaman önce keşfettiğimiz fakat sevgilimin daha önce, son bir ay önce de benim gittiğim süper bir kafe var: Rafineri

Nasıl anlatsam bilmiyorum ki??

Böyle incecik hamurun üzerinde enfes parçacıklarla süslü pizzasından mı başlasam anlatmaya? Yoksa O enfes dürümlerinden mi?

Bir de artık İstanbul dışından gelen arkadaşlarımızın gitmek istediği ve bizimde mütemadiyen götürdüğümüz yine bir Cihangir klasiği olan Smyrna var. Ne şans ki geçtiğimizi Cumartesi gecesinin kapanışını da Smyrna'da yaptık.

Aşağıdaki fotograf pazar günü ne yaptığımızı merak edenler için geliyor. :) (bebek parkın da güreşen baba-oğul)

2010-04-01T00:31:00.001+03:00

Hayata dair derlemeler ve bir günümün rengi

2010-03-24T23:40:00.010+02:00

Bu sabah okula giderken metrebüs'de; bir sabahımı bloga yazmalıyım diye düşündüm. Hemen akabinde iç sesim isteğimi doğrularcasına onayladı beni: Bir sabahını bloga yaz!

Sabah yedi sularında uyanıyorum ey blok (bundan sonra bloga blok diyeceğim bence çok karizmatik bir sözcük blok)
Tabii uyanma evrem hayli bir zaman alıyor, önce annemin sesini duyuyorum "kadiiirrrr"
bu uzun kadiiiiiirrr seslenişleriyle birlikte vucudum sabah olduğunu algılayıp reaksion gösteriyor haliyle; yatağa sıkıca yapış ve sabrının son damlasına kadar uyu!

Ancak ne mümkün az sonra hergün cep telefonumda ardı-ardına 3 dakika arayla kurduğum 3 alarmdan birincisi çalmaya başlıyor; dııııt dııııttııttııttııı dııııt dıdıdıttıııdıdıdıttıııı...

Hayatımda nefret ettiğim birkaç şey arasında sabah alarmımın bir başka kişinin cep telefonunun melodisi olmasıdır bu arada. Bir yerde O an o melodiyi duyduğumda derhal sanatçı triplerim ortaya çıkıyor ve boynumdaki fular, çantamın omuz askısı veya hiç olmadı montumun kapşonu bir seri katilin olmazsa olmazı konumunda karşıma çıkıveriyor. Ve o telefonu boğma isteği duyuyorum. Evet ben bir telefonu bile boğabileceğime inanıyorum. (hamdolsun blok)

Genelde; uyanıp yatakdan kalkmak, benim için; uyanıp yatakdan fırlamak olarak gelişmekte. Nedenini henüz çözemediğim bir şekilde büyük ızdıraplar sonucunda uyanıp bir an yatakdan fırlayarak ayağa kalkıyorum. Bak buraya yazınca çok garipmiş gibi geliyor ama sabahın o saatinde hiçde garip bir davranış değil esasında.
Ayağa kalkmam ile birlikte cep telefonun alarmını iptal etmem bir oluyor. Akabinde öylece salına salına her insan evladı gibi tuvalete banyoya falan gidiyorum buradaki tek enteresanlık diğer insan evlatlarından farklı olarak ben aynaya her baktığımda "acaba bugün yüzümün neresinde, ne büyüklükte bir sivilcem çıkmış" oluyor. Neyse ki bu cuma itibari ile bu sivilce mevzusunda bir dönüm noktası ile birlikte tekrar Roaccutan kullanmaya başlayacağım.

Helaya hiç hela demedim ben blok, oysa türkçede tuvaletin adı hela olarak geçmekte, peki tuvalet ne gerçekten? Fransızcadan mı geçti dilimize? Hadi arada sırada tuvaletide anlıyorum da bazen istemsizce nazik olmak için lavabo diyorum tuvalete yani aslında helaya... neyse bu fasıldan sonra annemin her sabah elleriyle üşenmeden hazırladığı kahvaltı masasına oturuyorum. Aslında bakıldığında sabahleyin evde geçirdiğim zamanın büyük bir kısmını mutfakda geçirmekteyim. Gerçekten bak blok, sana garip gelebilir ama üzerimi giyinip, saatimi takıp, çantamı dış kapının yanına koyduktan sonra mutfağa geçiyorum ve cennetten bir soyutlama kıvamındaki kahvaltı masası ile bayağı bir süre geçiriyorum (abartıya kaçmak reklamcının işidir blok, bayağı deidğim maksimum 10 dakikadır, hadi bilemedin 15)

Mesela ben kahvaltı yapaken devamlı mutfak penceresinden gözüken gökyüzüne bakıyorum. Masmaviyse o sabah gökyüzü, bende böyle bir güzellik, içimde böyle tarifi mümkün olmayan bir renk, bir müzük, bir sahne beliriyor. Böyle günlerde nedense en çok beyaz peynir ile sarmaş dolaş oluyor çatalım. Oysa aynı çatal puslu ve yapmurlu günlerde hep bir kaşar peynirine saplanıp durmakta.

Güneşli bir günde mutfak penceresinden mutfağın herhangi bir yerine yansıyan küçücük bir güneş hüzmesi beni alıp değişik diyarlara götürür be blok. O güneşi severim ben. O güneşin şarkılarını severim, O güneşin getirdiği yeni günü severim sonra.

Bu romantik 10-15 dakikanın ardından evden çıkıp yollara koyuluyorum blok.
Bilmeyenler için bir tekrar; evim sarıyer, okulum ise kadıköy hasanpaşada.

Evim ile otobüs durakları arasındaki benim yaklaşık 8-10 dakikada ladığım yolun bir kısmını vücudumu yeni güne ve onun havasına alıştırarak geçiriyorum. Bugünde güneş pek güzel, kuşlar ne güzel ötüyorlar diye deli deli kendi kendime düşünürken durağa çoktan varmış oluyorum zaten. Sarıyere dair yazacak çok şey var tabii, ama şimdi burada sadece değişik ve çok değişik bir yer olduğunu söyleyerek geçiştiriyorum bu bahsi...

Kısa bir bekleyişin ardından otobüs geliyor biniyorum. Sarıyer otobüslerinde göreceğiniz portreler bir süre sonra aynılaşır. Bilirsininiz, tanırsınız birkaçını bir kaç sefer aynı otobüsle yolculuk ettiğinizde. Genelde hepsinin yüzünde garip bir kabullenmişlik görüyorum ben. Hiçbiri istediği dünyaya, 12 yaşındayken kurduğu hayale ulaşamamış belli ki. Ne acı... Belki bir gün yapacağım bir devrim sonrası bütün O otobüstekilerin, arkadaşlarımın, sevdiklerimin, sevgilimin; 12 yaşında geleceğe dair kurdukları dilekleri gerçekleştirebilirim...

Yaklaşık 35-40 dakikalık sarıyer-zincirlikuyu tolculuğumun ardından zincirlikuyudan metrobüse binerek kadıköye geçiyorum. Burada bir es vererek bir konuya aydınlık getirmek istiyorum, en azından kendi yüreğime su serpmek amacı ile; Evet yüreciğim, "tabi ki bende her sabah kadıköye metrobüsle değil de vapur ile püfür püfür boğaz havası eşliğinde geçmek isterim, fakat öyle hem çok uzun, hem de çok ters oluyor be yüreğim.
Tamam tamam bu duygusal havayı dağıtıyorum hemen:)

Metrobüs seyyehatleri çok farklı gerçekten. Mesela yazar ismail kılıçarslan bir yazısında metrobüs seyyehatlerini yolculuk esnasında kitap okuduğu için sevdiğini söylemişti. Şimdi ben de burada bir itirafta bulunmak sitiyorum; metrobüse yolculuğunu, benim için garip bir şekilde zamansızlık kavramını bana en çok yaşatan şey olduğu için seviyorum. Ne bileyim öyle 19 dakikada kadıköy falan çok değişik geliyor bana hala...

Birde tabii artık otobüslerde, vapurlarda, metroda, metrobüsde herkes sabahın bir köründe kuklağında kulaklıkla yolculuk etmekte, kimisi bangır bangır dinleyerek rahatsız etsede herkesleri bana herşekilde güzel ve netrasan geliyor (nedeninin sorma be blok, nedeni yok bende)

Metrobüs yolculuğum sonrası işte kadıköy,
sonra kısa bir süre sonra işte okul,
sonra dersler bir süre,
dersler hep varlar ve sanırım hep olacaklar.

Oysa bütün bunların yanında sabahın köründe beni mutlu eden en önemli şey; telefonda sevgilime günaydın demek!

Günaydın Sevgilim!
kahvaltı masamıza küçücük bir güneş parçası buyur etmezmiyiz?

Not; Yazıda bahşettiğim güneşin bir sokaktaki güzelliğine şu linkten ulaşabilirsiniz.
Yaşlandığımda nasıl bir adam olmak istediğime ise şuradan

2009-2010

2010-01-13T23:22:00.003+02:00

2009 yılına dair beklentilerimin birçoğunu ve önemli bir bölümünü gerçekleştiremiş olmanın verdiği huzursuzluk ile 2010 yılını karşıladım. Yeni yılın ilk günlerinde ise mantıksızca ve saçmasapan konuştuğum cümleler ile istemeden ve aslında hissettiğimi tam yansıtamadığım için sevgili çok ama çok kırdım. Seven sevdiğini kırmamalı ey günlük. Sevdiğin senin birtanen ve en değer verdiğin insan, neden ve niçin kırarsın onu, içinde büyüttüğün ve hayatın bütün hengamesinden, tozundan, pisliğinden koruduğun alkını neden patavatsızca söylediğin cümlelerle üzersin.
Neden.
Bu olay ile hem ben kendim, için hemde benden kaynaklanana nedenler ile sevgilim için yeni yıla güzel bir giriş yapamadık,
üzgünüm sevdiğim.
beni affet.
Özür Dilerim.
Bütün hatalarımın üzerine kahve tonlarda yumuşacık bir battaniye çeksen şimdi, ve affetsen beni.
Sözcüklerle affetsen, Yüreğinle, Düşüncelerinde affetsen beni...
Seni; küçücük bir civcivi avucuma aldığımda, incitmemek için avucumu yumuşacık yaptığım anlardakinden daha çok sakınıyorum kendimden, herşeyden.

Ama şuan herşey daha iyi yeni yıla dair.
Mesela geçen Pazar Şile'ye gittik Şehnazımla birlikte, Şileden çok gidiş ve dönüş yolu eğlenceliydi aslında:) Sevgilim arabada kullandı hem gidiş yolunda, azmettik öğreneceğiz en sonunda:)

Sevmek Seni...

2010-01-02T00:37:00.001+02:00

Kimse toz konduramaz
Kesip attığımız tırnağa bile.
Sen en güzel kızısın
Bütün galaksilerin
Bense tözüyüm artık
Akkor tözüyüm
Prometheus'u yakan
Kara sevdanın...

sevmek.

2009-10-21T15:04:00.000+03:00

Sevgilin toplantıda oldugu için 3-4 saat boyunca onun sesini duyamamak, üzülmek, 3-4 saat içinde onu binlerce kez özlemek.
sevmek.

2009-05-19T11:11:00.007+03:00

duygularımı paylaşmak istedim be blog.
23-24 yıl sonra bu sabahın hiç olmamasını istedim,
hiç kalkmamayı o yataktan.
rüya olmasıın dileyerek uyumuştum ya, olmadı işte.
gördüğüm o kötü kabuslardan sonra sabahın beşinde fırlayarak kalktım yataktan.
bu saate kadar hiç birşey yapmadan balkonda oturdum, içim yanıyor.
hiçbirşey yapmak istemiyorum.

Farid Farjad fon ezgi
Yükleyen videonay. - See the latest featured music videos.

2009-05-18T19:30:00.001+03:00

ben bugün çok üzüldüm.

BİR MEDENİYET İMBİĞİNDEN SÜZÜLEN MİMAR

2009-04-08T01:39:00.005+03:00

Vaktiyle adamın biri hamamda yıkanırken o zamanlar sabun niyetine kullanılan kilden gül kokusu geldiğini fark etmiş. Bunun sebebini sorduğunda kil demiş ki: "Efendi, ben bir zamanlar bir gül fidanının dibinde bulundum. Onunla komşuluğumdan bu koku yadigâr kaldı."

Türk Edebiyatı dergisinin nisan sayısında Turgut Cansever'in çocukluğu ve gençliği ile ilgili yazıyı okurken bu hikâye geliyor hatıra. Turgut Cansever Özel Sayısı olarak hazırlanan derginin girişinde yer alan Beşir Ayvazoğlu'nun kaleme aldığı yazı, bir insanın mimarinin teknik sınırlarını aşarak nasıl 'bilge mimar' haline geldiğine dair ipuçları veriyor

Yarım kalmış bir biyografi çalışmasının mahsulü olan yazıda anlatıldığına göre 22 Şubat'ta kaybettiğimiz Cansever Hoca'nın kökleri, üç yüz elli sene evvel Asya'dan gelerek önce Edirne'ye sonra İstanbul'a yerleşmiş bir aileye dayanıyor. Dedeleri, Kasımpaşa'daki Türabi Efendi Tekkesi'ni kurmuşlar. Tekke'nin son şeyhi, Cansever'in dedesi Ali Efendi. Babasının büyük amcasının oğlu Yahya Galip Kargı ise Eyüp Ümmi Sinan Tekkesi'nın son şeyhi. Meşhur Pürtelaş Sokağı'na adını veren Pürtelaş Hasan Efendi de ailenin tanınan bir başka ismi. Turgut Cansever'in babası, Türk Ocakları'nın kurucularından Doktor Hasan Ferit Bey. Annesi Darülmuallimât'ın ilk mezunlarından Hatice Saime Hanım. Antalya'da doğan usta mimarın yolu, babasının vazifesi münasebetiyle birkaç il dolaştıktan sonra Ankara'dan da geçmiş. Ankara'daki çocukluk hatıraları arasında babasının arkadaşlarının, evlerinde toplanarak İstiklâl Mahkemeleri'nde idam edilecek isimleri tespit etmelerini hatırlıyor. Bir zamanların hayal şehri Bursa'daki ilkokul yılları ise 'şuurunun teşekkül ettiği, yaşanacak bir şehrin nasıl olması gerektiğine dair ilk fotoğrafların zihnine yerleştiği' dönem olmuş.

İstanbul'da Galatasaray Lisesi'nde okuyan, bir dönem Sâmiha Ayverdi'nin kitabına ismini veren İbrahim Paşa Köşkü'nde oturan, Güzel Sanatlar Akademisi'nde Sedad Hakkı Eldem, Necip Fazıl gibi hocalardan okuyan, Halil Dikmen'den resim öğrenen, ney meşk eden Cansever'in hayat hikâyesini okurken bir medeniyetin imbiğinden süzülmüş bir şahsiyet ile karşı karşıya olduğunuzu fark ediyorsunuz. Tıpkı kokusunu gülden alan kil gibi...

Mustafa Armağan, 'Turgut Cansever: Aşkın Tutuşturduğu Tefekkür' başlığı altında anlatıyor, Cansever Hoca ile ilgili anılarını. "Demek ki, özgün ve sahici olmak sadece aykırı işler yapmakla, sırf dikkat çekmek için gündem oluşturmakla, gündemde kalmakla değil, aynı zamanda sağlam temellerden yola çıkarak ve gelenekle asli bağını yitirmeden, ama en önemlisi de, geleneğini olduğu kadar çağını da derinden okuyarak ortaya bir 'eser' koyabilmektir." cümlesiyle yorumluyor Cansever'in dünyada Ağa Han Mimarlık Ödülü'nü üç kez almış tek mimar olmasını. Yusuf Kaplan ise 'Bir Medeniyet Mimarı: Turgut Cansever' başlıklı yazısında "Karşımızda sadece bir mimar veya sadece bir düşünür yok; bilakis tam anlamıyla her bakımdan keşfedilmeyi, başka alanlara taşınmayı ve yeniden üretilmeyi bekleyen bir medeniyet mimarı var." diyor.

Turgut Cansever Özel Sayısı'na Mustafa Özel 'Tevhid, Mimari ve Yönetim', Mustafa Ruhi Şirin 'Turgut Cansever İçin Hayat Defterimdeki Notlar', Berat Demirci 'Turgut Cansever ve Sivas Demleri', Beşir Ayvazoğlu 'Güvercinler, Beyazıt Meydanı ve Turgut Cansever' başlıklı yazılarıyla katkıda bulunuyor.

2009-04-06T21:37:00.002+03:00

Bosna; Benim ikinci vatanım
Vatan toprağını namerde vermektense ölmeyi yeğleyen
şerefli insanların toprağı.

Benim bir sevdiğim var!

2009-02-25T21:38:00.002+02:00

Benim bir sevdiğim var,
benim güzel yeşil gözlü bir güzelim var.
Hep onun yanında olmak istiyorum ben.
Adı mı?
Ş harfiyle başlayan en güzel ad!

Merhabayn

2009-01-12T01:25:00.002+02:00

Merhabayn!

Uzun zaman olmuş yazmayalı. Nasıl yazıldığını unutmuşum sanki, acaba tekrar ısınırmı ki parmaklarım blog yazmaya? Umarım.

Ama yeni bir fikirle geldim işte, denişik bir arayüz, denişik renkler falan.

Bak bu günlerde kafamı en çok meşgul eden sözcüğü söyleyeceğim.

Bazilika. Hatta hatta Basilique. nedir bu ya, adeta bir lunapark eğlengeçi gibi bişey. komik yani.

Bi de Haydar abi var,

Konuyla pek bir alakası yok ama bi an içimi ısıttı yazayım dedim.

Haydar abi, Haydar Ergülen. Abi diyesim var.

(Not:seni çok özledim yeşil üzüm gözlü güzel kız)

ders arası sıkıntı seansı...

2008-10-20T15:13:00.002+03:00

ben kadir.
bugün günlerden pazartesi. Benim boş bir günüm gibi sanki. 11'de biten STR dersimden sonra akşam 18'deki 101-1 dersime kadar 7 saat boşluğum var.Bu boşluk beni çok am çok sıkacak ve zevkle geçen okul hayatımda pazartesi sendromu yaşatacak kadar uzun ve saçma.Düşünebiliyormusunuz bütün günümü mahveden, ne yapabileceğimi bilemediğim bir 77 saat.Şu an bu satırları Moda'da; Yaver bey sokağının sahile bakan yüzündeki köşe kaldırıma oturmuş halde yazıyorum. Sevgilimi özledim. Onu hep çok özlüyorum.Eğer onunda pazartesi günü boş olsaydı hiç sıkılmazdım. Ben şimdi Modayı baştan aşağıya turlasam,Kadıköyün tüm boktan ve rutubet kokan sokaklarını dolaşşam, hatta avrupa yakasına geçip tekrar geri dönsem; yine2de geçmez bu 7 saat. Taksim öyle değil mesela. Bir yıl hergün neredeyse istiklaldeki atölyede vakit geçirdim. Orada da 7 saat boşluğum oldu. Ama oranın havasındanmıdır neden zaman su gibi geçiyordu. Taksimde olsam galatasaraydan çukurcumaya iner, ordan cihangire geçer Cihangir camii avlusunda boğazı süzerek saatler geçirebilirdim. Ama kadıköy öyle değil! Burada zaman durdu sanki. Zatewn yemek bursunun da başvuru tarihi geçmiş! puffff...
Sanırım birazdan okula gideceğim.
Var ya; Moda ve kadıköy'ün en güzel yanı Galata kulesini karşıdan izlemek imkanı vermesi! gerisini kaldır at çöpe...

Bir duvar yazısının da dediği gibi: Allah dünyayı yarattı, gerisi made in chine :))

hamdolsun.

Üstad Edip Cansever'in Hal'leri

2008-10-17T13:45:00.002+03:00

2008-09-22T13:05:00.000+03:00

Onlara "Işık" Olmaya varmısınız?

2008-09-18T13:31:00.005+03:00

Değerli 25t okurları Dünyada Sudan diye bir ülke var.
Evet ne yazık ki yok sayılsada, görmezden gelinse'de Doktor sayısı bir elin parmaklarını geçmeyen Sudan'da insanların ortalama yaşam ömrü 40 yıl.
Ve yaklaşık 5 Milyon Afrikalı çok basit bir ameliyat yapılamadığı için yıllardır Katarakt'ın yol açtığı körlük ile yaşamlarını sürdürüyor.
Oysa sadece 100 ytl gibi cüz'i bir rakam ile dünyanın bütün renklerini görebilecekken.

Sizden ricam aşağıdaki linkte bulunan videoyu baştan sona izlemeniz.
Özellikle bebek'iken kör olan Doni adlı Sudanlı çocuğun yaklaşık 10 yaşında yapılan ameliyatla gözlerinin açılmasını, ve Doni'nin yüzündeki şaşkınlıkla karışık mutluluğa iyi bakınız.
Sizcede bize böyle bir iyilik yakışmaz'mı!

http://www.afrikagorecek.com/katarakt-kampanya-tanitimi.html

2008-09-11T16:49:00.001+03:00

2008-09-01T22:52:00.001+03:00

Replay
Yükleyen gargouillon

Muhteşem bir animasyon. Şiddetle tavsiyemdir.

2008-08-18T19:49:00.000+03:00

merhabalar!

Pazar günü sevgili çileğim ile uzuuun süredir niyetli olduğumuz Dilara Erbay hanımefendinin sahibi olduğu, yemelerini içmelerini elleriyle hazırladığı Abracadabra idik. Abracadabra bir yaratıcı yemek firması. Burda uzun uzadıya anlatmakla bile tarigf edilemeyecek güzellikte bir kahvaltı mönüsü var. Fotoğraflarınıda ekleyeceğim kahvaltı servisini mutlaka tadın-tatdırın efenim.
(Not:herşey bir yana sevdiğinizle böyle kahvaltılar yapmak bir yana:) )

fotolar bir bin uğraşa rağmen yüklenemediler, salı günü tekrar deneyeceğim!

2008-08-12T12:23:00.004+03:00

Dün gece iki kocaman yürek,
küçücük gemilerine atlayıp
açılmışlar uçsuz bir okyanusa
ikiside öylesine mutlularmış ki;
Okyanustaki Cenneti bulmuşlar sonunda.

Sen de varolmak ne güzel!

2008-08-08T17:09:00.002+03:00

Söylemesi bile heyecanlandırıyor!

Ben artık bir "Görsel İletişim Tasarımı" öğrencisiyim!!!

2008-07-27T01:01:00.002+03:00

sevgilim yolda.
marmaristen dönüyor.
Onu öylesine özledimki!
bugün güneşe bakarken bir dilek tutmuştum.
yerine öylesine hızlı ulaşmış olmalı ki
akşama doğru gerçekleşti.
Teşekkür ederim Allah'ım.
;)

2008-07-14T09:09:00.000+03:00

Bilirsiniz geçen senelerde bir ottoman tshirts furyası türemişti. Ve hatta o kadar pahalıya satılan ürünler üretmeye(!) çalıştı ki bu ottoman tshirt furyacıları Kanyon'da falan mağaza açtılar.

Oysa şimdi size gerçek anlamda grafiksel öğelerle dolu ve zekice hazırlanmış tshirtler serisi:
http://www.mammaliturchi.net/

2008-07-12T12:59:00.003+03:00

"Sınavın el ilginç yönü geçen yıl dereceye giren adayların bu yılda ilk sıralarda yer alması oldu. 2008 ÖSS'de ilk üç dereceyi 13 aday paylaştı. Bu 13 kişinin içinde üç isim tanıdıktı. 2007 ÖSS'de üçüncü olan Murat Ahıskalı, ikinci olan Çağrı Berk Onuk, ve birinci olan Çağrı Sert, bu sene de birinci olmak için yeniden sınava girdi. Boğaziçi Üniversitesi'nde iktisat ve matematik bölümlerinde çift anadal yapan Sert, geçen sene iki puan türünde birinci oldu. Dershanesi birçok ödül vaad etti ama sonra arayan soran olmadı. O da dershanesine sinirlendi ve yeniden birinci olmak için sınava girdi. Bu kez başka bir dershaneye yazıldı. Geçen yılın şampiyonu bu kez ikinci oldu. Sert, "Buruk bir sevinç yaşıyorum birinci olmak için girdim. İkinci oldum. Bu sevinci tekrar yaşamak istiyordum" diye konuştu. Geçen sene ikinci olan ama bu sene birinciliği yakalayan Onuk ise Amerika'daki Preston Üniversitesi'nde burslu olarak mühendislik okuyor. Onuk'un babası Berk Onuk, "Geçen sene beş yanlış yapan birinci oldu. Çağrı, altı yanlış yaptığı için ikinici oldu. Bu sene ki sorular daha adildi, zekayı ortaya çıkardı. Hak ettiğimiz yere geldik" dedi."

Allah'ım: Sen bizi yüksek egolu ve tatminsiz kullarının gazablarından koru.
Amin.

2008-07-10T16:44:00.004+03:00

ben tipitipim biliyormusun.
hiç öyle büyük hayallerim yok.
param olsun, pulum olsun, ipek kumaştan gömleğim olsun diye bir isteğim,
bunları yapmak için hırsla çalışmak gibi bir kaygım yok.

Edip Canseverin hasırcılar çarşısındaki dükkanın yazıhanesi kadar küçük bir kalbim; O yazıhanenin tek masasının üzerindeki Paul Klee resimlerinin olduğu katolog kadar uçsuz bucaksız bir gönlüm var.
hepi topu ben kadarım işte.
ben mi?
ben tipitip
memnun oldum!

2008-06-18T13:21:00.013+03:00

Balkonda oturuyorum. Saat 14:07

Güneş tepemde.

Karşımda alabildiğine yeşillik... Sariyer'in en sevdiğim tarafı işte bu. Sokağımızda; geçen bir kaç hurdacının sesinden başka ses yok. Uzaklardan bir yerden Tarka'ın güzel bir şarkısı çalınıyor kulaklarıma.

Balkonda ufacık bir masa üzerinde plastik bir sandalyeye oturarak yazıyorum. karşımdaki yeşillikte, komşu binamızdaki amcanın agaçlara kurduğu hamak, karadenizden buralara doğru hafifce esen ılık bir rüzgar ve o rüzgarın irdelemesiyle usulca sağa sola sallanan bir hamak.

Balkondayım. Yanımda gür, yemyeşil ve mis kokulu bir fesleğen,

İçimde akşama sevgilimle buluşacak olmanın verdiği tarifsiz bir heyecan, coşkulu bir kıpırtı!

2008-01-31T11:17:00.000+02:00

ben büyüdüm
ve kirlendi dünya...

2007-10-27T23:50:00.000+03:00

Şehnazım geliyorr!!!!!!

2007-10-22T22:28:00.000+03:00

Susam sokagindaki; Yüksek giriş dairenin mutfağina bakarken sana bir kez daha aşık oldum ben. bir ölünce duruyordu tum dunya, birde dudaklarin dudaklarima dokunduğunda.
İlk kokoreçi yerkende sen vardın yanimda, hayatimla ilgili en önemli ve büyük kararı alırken'de.
Güzel ellerini paltomun cebinde ısıtrıken kurduk bütün hayalleri. bütün hayalleri umudumuz yaptık'da sarıldık sıkı sıkı hayata. En yanlız hissettiğimizde, en cok korktugumuzda hep yanyanaydık.
her daim olacagi gibi.

Seni Seviyorum Şehnaz!

2007-10-18T21:53:00.000+03:00

Komşular ne kadar kavgalı olsalarda
balkondan balkona sevgi besler saksıdaki menekşeler.

19.10.07

ilk sinema filmimi feriyede izlemistim. Tıpkı sonraki tüm filmleri'de orada izlediğim gibi.
Bazen bazı yerlerin benim için önemi ve ifade ettiği anlam o kadar gerçek ve duygusal oluyor ki; bir çok insan bunu varoluşsal nitelikleriyle kavrayamıyor.

2007-10-16T01:54:00.000+03:00

Gökdelenlere; göğü delebileceklerine inandırdığım gün,
kendi Masal ülkemin prensi olacağım!

Cat Stevens - Lady d'Arbanville

2007-10-12T10:31:00.001+03:00

lady d arbanville
BAYRAMINIZ KUTLU OLSUN!

2007-09-26T18:56:00.000+03:00

"elimdeki gülü kaldırıp mezarlıkta
sağlığınıza dedim, hepinizin sağlığına

çocuklar yarı yolda bırakır bizi tanrım
kendine gel diyorsun, gelsem olmaz mı sana

çünkü sular çekiliyor hayatımızdan
ve şehir
kaçak kat gibi çöküyor üstümüze
körün takım tutmasına benziyor bu,
sempati besliyoruz
ölümden gayrı her şeye

ey dilimin ucundaki, ses ver bana:
canlı yoksa eğer bir ateşin içinde
niçin kaçar hepimizin neşesi

bizler misafiriz ve dünya
misafir terlikleri"

2007-09-25T18:22:00.000+03:00

Edip Canseveri düşünüyorum,
Nuruosmaniyeden kapalıçarşıda ki dükkanına nasıl gittiğini düşünüp heyecanlanıyorum.

Bugün Cağalogluna giderken gectim o yollardan. Yağmur henüz dinmiş, yola sağlı sollu askeri kıt'a disipliniyle dizilmiş küçük ağaçların, dallarinda topladikları damlalar üzerime damlarken hayal ettim, Edip Canseverin buralardan geçtiğini.
O altın dükkanlarının önünden geçerken camekana yanaşmışmıdır acaba oda? Bir hafta boyunca; Eşine, pahada ve yükte hafif olsa'da; taşıdığı duygu'da, ve içtenliginde milyonlar edecek bir yüzük parası kazanmışmıdır ya'da? Hem Edip Canseverin Eşi nasıl bir hanımdır mesela? Edip Cansever o şiirleri kimlere yazmıştır veya.

Bu ve bunun gibi onlarca düşünceyle geçtim Nuruosmaniye'nin parke taşlı yollarından. Cağaloğluna kıvırırken tarihe tanıklık etmiş cadde beni, yağmur tekrar dökmeye başladı tanelerini. İstanbul sen'de pek bir hüzünlüsün dedim 'herif-sende' umursamazlığı ile.
Sonra sirkeciden Beyogluna yürüdüm, Galata köprüsünde bastıran yağmur ne balıkcıları caydırıyordu olta sevdalarından, ne'de beni pişman ediyordu adımlarından. Karaköyde Tünel'in yanındaki ara sokağın, deve sırtı yokuşunu tırmanarak geçtim bir arka sokağa. Yokuş bittiğinde sağımda yumurta-peynir sandiviç'i satan bir adam ve önümde; Bankalar caddesine dizilmiş onlarca elektrik dükkanının camekanından, ıslak asfalta renklerini yansıtmış yüzlerce lamba.
Komando merdivenlerini hafif yorgun ama umutla tırmandım. Göz Hastanenin önündeki yokuştan küçük adımlarla bereketzade'ye vardığımda; Gökyüzü tüm gözyaşlarını boşaltırcasına saldı sularını toprağa. Sevdiğimle mutfaklarına özendiğimiz bir apartmanın açık giriş kapısına mesih'i bulmuşcasına sarılıyorum o panikle. O binanın giriş kapısının ardında, belkide hayatımın en yalnız, en çaresiz, en düşünceli Onbeş dakikasını geçiriyorum tek başıma.
Birazdan diniyor az önce başlayan Yağmur. Anne karnından çıkmış kediler gibi sendeleyerek atıyorum kendimi sokağa. Gözlerim az önce'nin karanlık apartmanına bir kaç saniyeliğine ödünç verilmiş birer âğ'ma
Sonra çıkarken galatanın yokuşunu tünele dogru; Yanımdaki en büyük eksiği hatırlayıp iç geçiriyorum gurbetliğe...

Ne olur,
gel be Kuşböreğim!

24.09.07 günlüğümden

2007-09-25T00:16:00.000+03:00

.
TEKZİP

Sayın okur;
Yaklaşık 17 aydır yazılan bu blogdaki bazı olaylar, mekanlar, kişiler, durumlar, arkadaşlıklar, işler-gucler, resimler, yazılar hayal ürünüdür. Çok az bir kısmı böyle olsa'da ortaya çıkan karışıklık ve yalnış anlamalardan ötürü konuya geçte olsa açıklık getirmek istedim.

Tüm Yalnış anlaşılmalardan dolayı özür dilerim.
.

2007-09-15T21:36:00.000+03:00

İçimden geçen, Şehnaz'ıma söylemek istediğim milyonlarca güzel cümleyi, Edip baba bir kıtaya sığdırmış. Şair olmak böyle bir şey işte.
Ben'de bu güzel şiiri hislerime tercüman olması niyetiyle Sevdiğim'e gonderiyorum.

SENİ SEVİYORUM KUSBÖREGİM !

İçinden dogru sevdim seni.
Bakışlarindan dogru sevdim de
Agzindaki islakligin bugusundan,
Sesini yapan sozcuklerinden sevdim,
bir de;
Beni sevdigin gibi sevdim seni,
Kâr birakilmis karanligindan.

edip cansever

2007-08-29T07:55:00.000+03:00

25T'nin Dogumgununden Sicacik Bir Kare!

2007-08-28T01:39:00.000+03:00

kavuşmak için saniye saydıgım bir gündüzün, heyecanlı ve sıcak geçen bir gecesinin sabahında; erkenden kalkıp peynirli ve salçalı tost yapıyorsun bana.
bilmem, bunu nasıl ifade edebilirim sana.
içimdeki nehir sığmıyor yatağına.

tek bildiğim seni deli gibi sevdiğim!

2007-08-19T22:44:00.000+03:00

Balkondayım.
ciao bella diyor ince sesiyle Pianura.
ciao bella
hoşçakal güzelim.

Balkondayım.
Şehnaz'ımın; beni her özlediğinde gökyüzündeki ilk yıldıza bak, o ben olacağım diye fısıldayışı geliyor kulağıma.
ah be güzel kız. Kafam hep yukarıda, gökyüzünde hep bir yıldız. Ama hiç biri; ne küçük kurbağanın kuyruğu olmadığını anlatıyor bana, ne'de hiçbirinin nefesini göğsümde hissedemiyorum.

seni seviyorum güzel kız!

ed ogni ora da qui passiamoo
bella ciao, bella ciao,
bella ciao, ciao, ciao.
ed ogni ora da qui passiamo
noi perdiamo la gioventu

ciao bella - pianura padana

2007-08-18T23:55:00.000+03:00

Çok enteresan bir şey oldu!
Bir kaç gündür eve uğramıyordum, ve bizim 2 adet kaplumbağa hayvanımız vardı. Vardı diyorum çünkü eve geldiğimde kaplumbağaların bir tanesi yokdu! Kanepelerin altı'da dahil olmak üzre heryere bakmış durumdayım, ve şuana kadar değil kaplumbağa; bir ayak izi, su lekesi görebilmiş değilim. Bu konu hakkında sizleri ilerleyen günlerde muhakkak bilgilendireceğim..

Şehnaz'ıma not; değerli sevgilim, umarım rötarlı'da olsa abd ye ulaşabilmişsinizdir. Bir an önce telefonumun +1 uluslararası kodlu bir numarayla çalmasını bekliyorum.
seni şimdiden deli özledim!

2007-08-14T13:07:00.000+03:00

yarın asım abiyi kap bize çaya gel, eski resimlere bakıp iç geçirir biraz çay içer tavla atarız. Günler öyle helolo-helolo diye geçerken eski şarkılara takılıp kalırız öylece.

bir bahar akşamı rastladım size
sevinçli bir telaş içindeydiniz
derinden bakınca gözlerinize
neden başınızı öne eğdiniz..

sonra yazları kumburgaza gidip eski efes şişelerini tekmeler, balık ekmek yer, göğe bakarız usul usul. Annemin söylediği türkülerle türk sanat müziği arasında garip bir içsel bağ var diyerek love story i Francis Lai'in dilinden söyleriz sarhoş kafa.

içimde uyanan eski bir arzu
dedi ki yıllardır aradığım bu
şimdi soruyorum büküp boynumu
daha önceleri neredeydiniz..

en çok akşam gezmelerini,
en çok pazarları gazete eklerini
boğazda sabah kahvaltılarını,
akşam üstü cihangiri,
dolly'nin annesi o yaşlı teyzeyi.
bu şehri.
ama en çok seni be güzel fasülyem,
seni.

2007-08-13T11:02:00.000+03:00

çok mutlu, çok umutlu, hayata sıkı sıkı bağlıyım ben.
çünkü koskocaman bir nedenim var. :)
eee ne zaman hazırlıyoruz davetiyeleri??

2007-07-16T10:56:00.000+03:00

.
.
.
Şu bilinmelidir'ki;
Ben Şehnaz'a öküz gibi aşığım !
.
.
.

2007-07-11T22:53:00.000+03:00

2007-07-08T13:30:00.000+03:00

Bodrum'da idim Şehnazımla bir haftadır. Bodrumun en bakir, en temiz ve doğal koylarından, mandalina bahçeleri ve bembeyaz tek katlı otelleri ile Bitez; bütün kabullenmişliği ile açıverdi kucağını bize. Gerek kaldığımız ati hotels grand iskandil bitez han'ın misafirperverliği, gerekse bitez halkının misafirperverliği bizi büyülemiş durumda. şimdilik netten bir bitez fotografı koyuyorum. bizden yeni fotografları ise merakla bekleyiniz!

2007-06-27T13:24:00.001+03:00

2007-06-23T01:03:00.000+03:00

garip güzelim bu akşam,
yaz balkonunda çay içtim, balkonda tekdim.
river sea ocean'ı onlarca kez dinledikden sonra yüzümdeki tatlı gülümsemeyi görmeliydin.

2007-06-15T15:35:00.000+03:00

2007-06-11T13:55:00.000+03:00

29.07.1985
29.11.1984

2007-06-09T11:58:00.000+03:00

ben pazarları bile çalışan bir düş gezgininden başka ne olabildim ki şu hayatta.

09.06.07

2007-06-04T13:40:00.000+03:00

hergün sabah yedide kalkıp tuvalete gitmek, banyoda yüzüne su çarparken uyanmak istemediğini bir kere daha anlamak, aydana gördüğün yüzün hergün biraz daha yaşlandığını anlayıp "bitiyorsun"diye iç geçirmek. birtürlübiryerleregelemediğingerçeği, bübü eylül akşamını 2ki yılda yazmış diye kendi kendini avutman. cesaretinitoplayıpdaşudünyadenenpespayealemdebirtürlüadam
olmayıbaşaramaman,
midem; dolma kalem yutmuş gibi karanlık ve lekeli, azıcıkadamolsaydındaokusaydınyankıları, en iyi şarkıları tuvalette söyleyen echo'lu sesin, birkedimbileyokanlayormusunhadigülümse, fotograf çekeceğim.

bugün bir türlü toparlayamadığım bütün cesaretlerim için bir daha üzüldüm, her doğan güneşle birlikde kaçan her fırsata, cesaretsizliğime.

belkide ben bir sadri abiyim.

şehnaz seni çok seviyorum.

2007-05-31T11:45:00.000+03:00

Biz Şehnaz'ımla Aşiyan ve Rumeli Hisarı sırtlarını adım adım arşınladık geçen pazar. Sonra Aşiyan'ın arka bahçesinde sütsüz neskafe'lerimizi yudumlarken, birden dolu yağmaya başladı. İnalnılmaz ama gerçek'di. Herkez masalarından kalksa'da, bizi altında oturduğumuz incir ağacı koruyup kolladı.
bakmayın 25t'nin post suz kaldığına, biz hayata sıkı-sıkı sarılıyoruz.

Mutluyuz Hamd olsun.

2007-05-29T13:40:00.000+03:00

yaz geldi bunalmaya başladım ben yine.
Şehnazımın final haftası, hatta Ay'ı. O cancağazımda olmasa harap halim.
İş güç desen başka bi bela, yaptığım işten zerre zevk almıyorum. Buda haliyle bıkkınlık psikolojisine yol açıyor. Bıracağım sanırım, Ama ne yaparım orasını cidden kestiremiyorum?!
insan istediği işi'mi yapmalı, yoksa daha çok kazanacağı işi'mi?
istediği ve zevk aldığı şeyi yapmayınca ne kadar mutlu olabilirki hem?
Tek tesellim temmuz'da sevdiceğimle bir yerlerde kısa bir kaçamak yapacak olmamız.

şimdilik bu kadar.

2007-05-23T18:12:00.000+03:00

Bir bağbozumu gibi alel-acele çocukluğum,
teneffüslerde bile sırasından ayrılmayan o çocuk vefasını şimdi;
yerini dolduramayacak bir leğene bırakmış durumda.

Anlaşılmaz istekleri olan bir ms hastası hali;
yediğim vurgun.
ve terliklerini ters giymiş bir ispinoz haytalığı yaşadığım şu dünya.

2007-05-22T12:48:00.000+03:00

her daim sevdiğinin yanında olamamak ne kötü be blog,
onun şuan ne yaptığından habersiz olman, senin şuan ne yaptığından habersiz olması.
Her akşam ayrı evlerin kapısını çalıyor olmak, ayrı masalarda ayrı tabaklardan bir şeyler yemeye çalışmak...
oysa beraber olmak değilmidir seven için mutluluğun tanımı?
sanırım delirdim.

not: resimdeki çocuk benim.

2007-05-17T23:25:00.000+03:00

eğer canım azıcık bir şeye sıkılmışsa, veya azıcık acıtmışsa canımı birşeyler.
Gözlerimi kapatıp "a drinking song" dinliyorum. O zaman azda olsa diniyor ağrılarım.

2007-05-14T11:10:00.000+03:00

2007-05-05T11:27:00.000+03:00

ah be günlük,
dün biraz düşündüm'de dolmuşla evime ulaşmaya çalışırken; şu dünyada ne işe yarıorumki ben.?!
valla bak, 2irmiküsür yıllık hayatımda geriye dönüp baktığımda "elle tutulur, gözle görülür" pozitif bir faaliyet içersinde bulunmadığımı gördükce kahroluyorum. Oysa hiç bir şey yapamazsa, un kurabiyesi yapabilecek bir insanken "insanların" bir kere bile; "afferin bu çocuğa" demesini sağlayacak HİÇ-BİR-ŞEY yapmamak...
Beceriksizsin işte marla, kabullen bunu.
kabullen.
...

insan; bir şarkı sözü, bir şiir, bir öykü, nebileyim; bir seneryo 'hatta kısa film' yazamayacak kadar 'boş-beleş' olabilirmi?
olabiliyormuş,
kendimden biliyorum vesselam.
afiyetle.

photo:www.steidlville.com

2007-05-02T12:04:00.000+03:00

2007-04-27T18:42:00.000+03:00

Kıskançlık nasıl bir şeydir Allah aşkına be kuzum.
Mesela ben, sevdiğim insanları çok kıskanırım. Bununla beraber sanırım kıskanılmakda istiyorum.
Mesela minibüs'de en arka dörtlü'de iki bayan arası boşsa kesinlikle oturmam, çok müşgül durumlar dışında tek bayan yanına bile oturmamaya çalışırım. Nedeni basit; sevgim, Sevdiğim insanın onu ne kadar önemsediğimi, o görmese bile aksettirmek. Aklımdan hiç kötü birşey geçmez oysa. Sanırım kıskançlık denilen şey'in bu kadar fazla aksetmesi hormonel bir bozukluk. Sahi be okur, varmıdır acaba kıskançlık hormonu diye bir hormon? meraklardayım doğrusu.

güzel ve güneşli haftasonları...

2007-04-24T13:22:00.000+03:00

Pazar günü müthiş'di.
Canparem'le Beşiktaş'da buluşulup sahil trafiği aşılarak Yeniköye gidildi, Emek kafe'de doyumsuz bir kahvaltı yapıldı. Yeniköy'de dolaşıldı. Mazhar Alanson görüldü, 5-10 metre uzakdan caddenin karşısından izlendi. Yorgun bir hali vardı, hatta bavulu elindeydi ve küpesi, herzaman'ki gibi hayranlıkla baktık kendisine. Sonra Yeniköy sokakları arşınlandı. Bilerek Kaybolunup, İstanbulun içinde bir cennet bulundu. İnsanın sevdiği yanındaysa heryer cennet'di, bir'de yeniköy sırtlarındaysanız cennet plus'dı :)
Pazar güneşi yüzümüze vurup ısıttı içimizi, emirgan'dan sahili arkamıza alarak iç sokaklara tırmanıldı. Tek hedefimiz boyacıköyümüze varmak'dı. Boyacıköy sokaklarında bir daha anlaşıldı'ki; İstanbul gerçekden bir cennet parçasıydı. Ve o sakin sessiz sokaklar, insanı Dünyanın orta yerinde küçük bir ege kasabasında hissedirebilecek kadar güzeldi. Bol bol sıcak asfalta uzanmış köpek görüldü, sarmaş dolaş bir ömrün önsözü okunuyordu ve bunun farkında olup ait olduğumuz yerde olduğumuz için hamd ediyorduk Allaha. Emirgandan Hisara yüründü, Sade kahveye oturmaya ramak kalmışken midelerin boşaldığı anlaşıldı. Bebek'de Waffle yemek istendi, ama o uzun sıra aç karna beklenemezdi. Bir sonraki Pazara bırakılarak Ortaköye geçildi ve kendisine büyük bir hayaranlık beslediğimiz Mantı yenildi. Sonrasında Taksime çıkılıp, istiklale sapılıp İnci'de profiterol yiyip vucud şeker oranı zirveye ulaşdırıldı. Kahveler için Ara'ya gidildi. Kadir Meksika usulu sıcak çikolatasını canparesine dudaklarıyla içirirken ikiside zaman dursun istiyordu.

Yeşil Zeytinim; iyiki varsın.

2007-04-21T16:29:00.000+03:00

Sistemsensin'in müzik dergisi Basatap'ın yepyeni arayüzlü ilk sayısı yayında!

2007-04-18T21:47:00.000+03:00

Şehnaz'ıma;

Her şey yapılabilir
Bir beyaz kağıtla
Uçak örneğin uçurtma mesela
Altına konulabilir
Bir ayağı ötekinden kısa olduğu için
Sallanan bir masanın
Veya şiir yazılabilir
Süresi ötekilerden kısa
Bir ömür üzerine

Bir beyaz kağıda
Her şey yazılabilir
Senin dışında
Güzelliğine benzetme bulmak zor
Sen iyisi mi sana benzemeye çalışan
Her şeyden
Bir gülden bir ilk bir sonbahardan sor
Belki tabiattadır çaresi
Senin bir çiçeğe bu kadar benzemenin
Ve benim bilinci nasırlı bir bahçıvan çaresizliğim
Anlarım bitkiden filan ama anlatamam
Toprağın güneşle konuşmasını
Sana çok benzeyen bir çiçek yoluyla

Sen bana ışık ver yeter
Bende filiz çok
Köklerim içimde gizlidir
Gelen giden açan soran bere budak yok
Bir şiir istersin
İçinde benzetmeler olan.
Kusura bakma sevgilim
Heybemde sana benzeyecek kadar
Güzel bir şey yok

Uzun bir yoldan gelen
Tedariksiz katıksız bir yolcuyum
Yaralı yarasız sevdalardan geçtim
Koynumda bir beyaz kağıt boşluğu
Her şeyi anlattım
Olan olmayan acıtan sancıtan
Bilsem ki sana varmak içindi
Bütün mola sancıları
Bütün stabilize arkadaşlıklar
Daha hızlı koşardım
Severadım gelirdim
Gözlerinin mercan maviliğine

Sana bakmak
Suya bakmaktır
Sana bakmak
Bbir mucizeyi anlamaktır

Sana sola bakmadan yürüdüğüm yollar tanıktır
Aşk sorgusunda şahanem
Yalnız kelepçeler sanıktır
Ne yazsam olmuyor
Çünkü bilenler hatırlar
Hem yapılmış hem yapma çiçek satanlar
Bahçıvanlar değil tüccarlardır
Sen öyle göz
Sen öyle toprak ve güneş ortaklığı
Sen teninde cennet kayganlığı iken
Sana şiir yazmak ahmaklıktır

Bir tek söz kalır
Dişlerimin arasından
Ben sana gülüm derim
Gülün ömrü uzamaya başlar

Verdiğim bütün sözler
Sende kalsın isterim
Ben sana gülüm derim
Gül sana benzediği için ölümsüz
Yazdığım bütün şiirler
Sana başlayan bir kitap için önsöz

Sana bakmak
Bir beyaz kağıda bakmaktır
Her şey olmaya hazır
Sana bakmak
Suya bakmaktır
Gördüğün suretten utanmak
Sana bakmak
Bütün rastlantıları reddedip
Bir mucizeyi anlamaktır
Sana bakmak
Allah'a inanmaktır

(şiir: yılmazerdoğan)

2007-04-13T17:18:00.000+03:00

Sanırım blog'da daha önceden'de Koray'ın fotograflarını beğendiğimi söylemiştim. Renk uyumunu bu kadar iyi yansıtan kaç fotografcı vardır ki sizce?

2007-04-11T13:44:00.000+03:00

gözümüz doymuyor anneanne.
O kadar az şey'in farkındayız ki şu hayatta.
Güzel günlerin, aşkın, güneşin, toprağın ve suyun.
O kadar az farkındayız ki; biz olmanın heyacanını.
Aysonu verilecek bordro kağıtları ile banka kartlarının arasına sıkışmış durumdayız nedense. İlk doğumumuzdan bu yana öğretilenler arasında "az ile mutlu olmak" yok hiç. Tek bildiğimiz "hep daha fazlası, hep daha iyisi".
Ama en azından anneanne; bunları düşünen insanlar var. Ve o insanların varlık sebeplerine binaen yaşıyoruz şu pespaye dünya'da.
lambasının çerçevesini çevreleyecek yeşil camın hayalini, yeşil ve kırmızı jaluzilerini sonuna kadar açıp, güneşin ışıklarının odasına dolmasını ay çöreği gülümsemesiyle izleyen, sevdiğinin saçlarını eliyle dağıtan-lar, var.
onlarda olmasa anneanne,
ne önemi kalırki damatlığımızın altına giyeceğimiz convers'in renginin.
dışarıda yağmur, dilimde şarkın; mavikuş her daim şarhoş

2007-04-07T13:07:00.000+03:00

Saat 3.
gecenin bi körü oldu ve ben mal-mal ekrana bakıyorum.
İnternet bazen o kadar çok sıkıyo ki. Verebilirmi hiç; cihangir sokakcağızlarında gezip tozmanın, sevdiğinin yanında olmanın, kahve6 'da oturup sütlü çikolata içmenin hazzını?
veremez tabii, hiç bir zamanda veremeyecek.
Yarın çektiğim fotoları tab ettircem, sirkeciye inip film alıcam ve oradan buradan biraz zaman dondurcam.
İstiklal bugün çok kalabalıkdı, o koskoca caddede kendimi o kadar yalnız hissettim ki, sağımdan solumdan akan insanları birilerine benzettim hep.
Şimdi yatıcam.
saat 3ü7geçiyor.
iyi geceler .

2007-04-03T09:26:00.000+03:00

Sevmek; Sevdiğinin mutluluğu için herşeyden (kendi mutluluğun dahil) vazgeçmen değilmidir zaten?

2007-03-29T10:42:00.000+03:00

Bu sabah yüzüme vuran güneş, çocukluğumun mutlu günlerini hatırlattı yeniden.
Henüz; ne olacaksın diye soranlara, hep boş gözlerle bakan, zorla ikna edilerek sokulan küçük bir cerrahi operasyon sonunda, burnunda dikişler ve tamponlarla annesin'den ilk olarak elma şekeri isteyen, çok kavgacı olmasa'da yaptığı bir kaç kavgadan gözleri dolu-dolu ayrılan ürkek çocukluğumu.
Şimdi bakıyorum'da, ne olacaksın diye soranlar bile inanmıyormuş meğer parmakla gösterilen biri olacağıma. Çocukluğumda dahil hiçbir zaman parmakla gösterilenlerden olamadım ben. Ama ancak parmakla gösterilemeyenler değil'midir zaten hep çocuk kalanlar?
değildir belkide.

İlk gençlik yıllarım çocukluğumdan hemen sonra geldi. Hep öyle olmaz mı sanki.
Olmaz.
Çünkü yaşım 8'di, ve benim biberonum hala sıcak, süt kokuyordu. Sonrasında Kabullenmeyerek girilen bir ergenlik.
O yıllarımın en büyük idolü; Sedat Yalçın. Elleri ceplerinde, parkasının yakası rüzgara karışan, düşünceleriyle boğuşup sonrasında boğulan hayal insanı.

Sonrası malum.
Hepimiz gibi oldum işte. Bensizleştim yavaş yavaş. Biz olmaya giden yolda morarttım ilk kez sağ diz kapağımı, Bir işim oldu herkes gibi. Şimdilerde Hayallerimdeki işi yapmak için şafak sayıyorum bir süre. Büyüyünce pastacı olacak ablası!

Ve seviyorum; yeşil zeytin gözlü, domates yanaklı bir kızı deli gibi.

2007-03-21T20:07:00.000+02:00

Günaydın!

Bir süredir yazamadığımın farkındayım, hatta 25t'ye yazmaya başladıktan sonraki en uzun kullanıcı girişi yapmadığım süre'ninde bu zaman dilimi olduğununda farkındayım.

Nerelerdeyim? ne yapıyorum? merak ediyorsanız eğer,
Bildiğin gibi işte, öyle bu güne kadar yaptıklarımızdan daha radikal şeyler'de yapmıyoruz yani.
Şehnaz'la bir şeyleri daha'da netleştirmeye karar verdik, inşallah bu akşamı verimli kullanırız ve bir şeyleri daha net şekilde konumlandırırız hayatımızda.
Bunun dışında; Geçen pazar hisarda yaptık sabah kahvaltımızı. Sonra havanın'da güzel olmasından faydalanarak Bebek'e yürüdük elele, hatta Aşiyan'da Şehnazın abisi, yengesi ve egeyle karşılaştık. Eleleydik ve çok mutluyduk. Sonra bebek'te Ayça'ların kafede oturduk, gerçek süt :) ile yapılmış neskafelerimizi içtik, hatta bi ara kafeye ayça geldi gitti. Sonra bi ara iki köpek girdi kafeye, sanırım adının catz olması; "nasıl ya, kafeye köpek mi girer, hem'de iki tane" diye soracak arkadaşların hayretlerini bastırmıştır.
Sonra hızımızı alamayarak Arnavutköy içlerine girerek arz-ı endam eyledik, Hatta benim favori müzik şirketim jingle house'unda yerini öğrenmiş olduk.
Sonrasında aç-be-aç Bebek'den Ortaköye yürüdük, Ortaköy'de şehnazın muhteşem elleriyle hazırladığı soframız'da kadınbudularımızı, paçangalarımızı ve salatamızı doyasıya yedik. Takıcıları gezdik'de sevdiğimiz, istediğimiz bilekliği bir türlü bulamadık.

Ortaköyden otobüse binip Beşiktaşa gittik sanıyorsunuz değil mi dostlar?
Yanılıyorsunuz.
Çünkü Ortaköyden Beşiktaşa kadar'da yürüdük. Görüldüğü üzre pek atletik yapıya sahip olmasak'da seviyoruz yürümeyi.
En nihayetinde Beşiktaş'dan Dolmuşa binerek Taksime çıktık. Taksim meydan Garanti bankası önünde Pek sevgili dostum, reklam-dizi yazarı, ekşi sempatizanı ümit ile karşılaştık. O kadar uzun süredir görmüyorduk ki birbirimizi, Bu karşılaşma heyecanlandırdı ve çok mutlu etti beni.
Gecenin ilerleyen saatlerinde Canparem Şehnaz'la Leman'da kahvelerimizi yudumlayıp pek geç olmadan döndük evimize.

İşte böyle arkadaşlar. Yaz mevsimide geldi, geliyor! Onun'da verdiği bir mutluluk var tabii. Sonra Şehnaz'ın hep içimde, yanımda olması... anlatılamaz.

Böyle kuru yazıyla olmuyor biliyorum. Fotograf'da koysam daha iyi anlatmış olurum herşeyi aslında. Ama meraklanma sen, yaz güneşinin tüm güzelliklerini fotograflarla aktaracağım buraya.

kal sağlıcakla.

hamiş: hani çaylarını, kahvelerini beğenmiyoruz'ya bazı kafelerin, işte bu sorunsal sonunda kafe açtıracak bize nokta

2007-03-16T23:20:00.000+02:00

Hayallerimiz vardı...Ve sebebi olmayan umutlarımız.Yıllarca beklemeyi göze alan yüreklerimiz...Ve son gecelere saklı tutulan cümlelerimiz.

Hepimizin bir hikayesi vardı...O hikaye içinde saklı tutulan hayallerimiz ve söylemeye cesaret edemediğimiz gerçeklerimiz...

eğer biraz takip edebildiyseniz blogu, mehmet'i mutlaka tanırsınız.

Mehmet, benim can dostum.

2007-03-14T14:40:00.000+02:00

benim şu ana kadar gördüğüm en iyi müzik grubu sitesi.
bundan daha iyi müzik grubu web sitesi gördüyseniz buraya yazın!

2007-03-12T13:07:00.000+02:00

aşkım dün gece sen uyurken bişeyler atıştırmak için kalktığımda farkettim'ki dolap boşalmış, işten çıkınca beni bi ara'da, biyerlerde buluşup bi market yapalım !

2007-03-12T00:40:00.000+02:00

kullanırken, veya sevgilinin arkasına oturup ona sarılırken; rüzgarın yüzünü sevdiğini hissedersin. Bu sinüzit'inin azması için yeterli sebep değilmidir sence?

2007-03-11T02:32:00.000+02:00

Hani Galatasaray lisesinin yanından girip'de garajistanbul'un önünden yokuş aşağı galatasaray mahallesine ilerlersin'ya, tam oradan sağ sokağa devam edersen değişik bir hayatla karşılacaksın.
hatta At arabasıyla meyva satan amcaya ve birkaç rumeli meyhanesine bu sokak'dan başka hiç bir yerde karşılaşamazsın.

not: biri size iki aylık ömrünüz var dese ne dersiniz? çok zor olmalı, bunu düşündüm biraz. hüzünlendim sonra. iyi olalım hep beraber, çünkü iyiler daima kazanır değil mi?

2007-03-02T11:07:00.000+02:00

2007-02-27T14:53:00.000+02:00

Pazar günü saat bir buçuk civarı bindim sarıyer-4.levent minibüsüne.
Amacım sıkkın-bıkkın ve cansız geçen pazar günümü azıcık daha keyiflendirmek ve taksim ahalisini, dolayısıyla istanbul karma halk komitesini şöyle bir kolaçan etmek'di.
Minibüs maslak civarlarındayken telefonum ağlamaya başladı, arayan şehnaz'dı.

-alooğ kadir
*efendim aşkım
-nerelerdesin bakiyim?
*minibüsteyim melek!
-nereye yolculuk?
*taksim
-hımmm...

taksime indiğimde yalnızdım. Dışarıda güneş vardı ve istiklal beklediğimden daha'da kalabalık'dı.
küçük bir hamleyle Sağ köşedeki büfeye uğrayıp hemen-hemen uğradığım her defasın'da olduğu gibi titrek bir ses tonuyla "gerçek hayat" dedim.
Büfeci tereddüt etmeden dergiyi uzattı ve parayı alıp kasasına bırak'dı.

(İstanbulda; büfeleri bırakın, çoğu kitabevinde bile bulamayacağınız dergileri ve cüz-i bir miktar karşılığı dağıtılan fanzinleri İstaklal caddesinin girişindeki ve galatasaray sokağının girişindeki büfede bulabilirsiniz)

Bir süre gerçek hayata göz gezdirip, sakızağacında kedilerle aynı bankı yaylaştıkdan sonra, ver elini sıraselviler üzeri cihangir.
Bilen bilir; hani sıraselviler üzerinde Cihangir,Galatasaray,Karaköy sapağı verdır. İşte tam oralardayken benim telefonum yeniden çalmaya başladı.
Tahmin edin bakayım arayan kim'di?
evet bildiniz.

Tekrar taksim meydanına doğru çıkıldı, şehnaz hanım alındı, sarmaş dolaş edildi, yüzü yıkanıp rimelleri silindi ;) ve o aşk ile hız alınamayarak defterdar yokuşu üzeri tophaneye inildi.
Sonra o yokuş bir güzel tırmanıldı, süngü sokak'dan galatasaraya sapıldı, ara sokaklarda dolaşıldı, yerde çizili olan seksek'de oynanıldı (ben tam taşı alırken dengemi kaybettim, şehnaz adeta bir tavşan çevikliğiyle zıpır-zıpır zıplayarak ikilere geçti)

Sonra pek'de alışık olmadığımız bir manzarayla karşılaştık o sokakların birinde. Bir amca, at arabasıyla meyve satıyordu. Hemen yanına gidildi, meyvelere göz gezdirildi ve en güzelinden bir ayva seçildi. Güzelim Ayva uzun süre yıkanılabilecek bir çeşme bulunamadığından cep'de taşındı, sonra birşeyler yemek için girdiğimiz bir mekanda şahane bir garsonun biz söylemeden bir tabak ve bıçak getirmesiyle güzelce mideye indirildi.

böyle işte dostlar, mutluyuz,huzurluyuz,aşık'ız.

hamiş: ayrılma sahnesini anlatmıyorum-ki kimse sevdiceğinden ayrılmasın.

2007-02-20T10:41:00.000+02:00

İşte şu gördüğünüz görüntü ve benzeri yüzlerce logo tüm günlerimin uğraşısı, gözlerimin kan çanağı olmasının tek nedeni, işim gücüm.

2007-02-19T23:40:00.000+02:00

2007-02-16T23:10:00.000+02:00

Ey hayat...

Ellerimi cebimin dibine dibine sokuyorum'da, gene'de üşüyorlar.
Bir el, cep'de bile olsa bile nasıl ısınır ki tek başına?

Aklımdan bir sayı tutuyorum "3"
Sonra heybemin dibine, en gizli yerine koyuyorum'da kimseler ellemesin, kırmasın, incitmesin.
Sonra birileri gizlice geliyor ve heybemin içinde almak istiyor.
Kızıyorum.
Evet belki'de içimden.
Ama hüznümü gizleyemiyorum pek.

Pera'ya gidemiyorum, koşullar, kişiler!
Birileri zaman mefhumunu gözüme-gözüme sokarken, hiç alakası olmayan diğerleri kişilik testlerinden eksi puan veriyor zatıma.
Susuyorum.
Kızgınken konuşmak hiç yakışmıyor bana.

Susmak.
Zaten pek konuşmayı bilemeyen biri olarak birşeylere ve birilerine Susmak; yapabileceğim en koaly iş.
Ama hayır! kolaya kaçmak olarak nitelendirilmemeli bu.
(Ve burada hz.Musa'nın Rabbine yaptığı dua geliyor aklıma; Ey Rabbim, Göğsümü genişlet, dilimi çöz, şüphesiz sen ne dilersen olur)

İki çekmece arasına sıkışan kağıtlar gibiyim şimdi.
...

Yalnız başıma bir kafeye oturdum'da bu akşam, etrafımdaki güleç yüzleri anlamlandırmaya çalışmaktan yoruldu zihnim.
yalnız değildim'de pek,
sanırım mutluluğu çok gördü bazıları.

her zaman ki parkta bitirdim son dal sigaramı,
öksürdüm sonra
ve buruşturup attım hayatımı en yakın çöp kutusuna,

pek bir beklentim yok
tek bir hayatımdan vazgeçtim.

sen'de onu yok say.

2007-02-16T16:34:00.000+02:00

resme tık !

2007-02-12T13:10:00.000+02:00

Pazar günü'nü, tüm gün şehnaz'la birlikte olmanın verdiği mutluluk ile geçirdim,

Saat 11:45 gibi beşiktaş'da buluşup, Emirgan'da kahvaltı yapmak üzere yola koyulduk.
Sahil yolu olması nedeniyle biraz rötarlı'da olsa saat 12:30 gibi kahvaltı masamıza oturmuş vaziyetteydik.
Bol muhabbetli, kahkahalı ve sevdiceğinin yanında olmanın verdiği mutluluk ile uzun uzadıya yapılan güzel bir kahvaltının ardından, Kısa bir sahil yürüyüşü ve Emirgan Korusu.
Koru'da; manzarası kah ağaç dalları ile, kah yalı çatıları ile perdelenmiş olsa'da, deniz kokusunun vucuda hemencecik nüksedebileceği bir bankta elleri ellerimde göz-göze geçirilen bir kaç muhteşem saat.
Şehnaz; zamanı durdururmusun aşkım?
kadir ; hımmmm, du bi kasıyim olcak mı!

Saat 19 gibi binilen taksim otobüsü, köprünün altından geçerken tuttuğumuz ortak dileğimiz ;) istiklal'de dudaklarımız ayçöreği şeklini almış halde yürüyüşümüz, hayatımın ilk kokoreç'ini hayatımın kadını ile tatmam, mandabatmaz'da içilen orta şekerli kahveler, birbirimizin falı'na bakıp "başında kısmet var güzelim" demeler...

herşey o kadar güzel ki, zaman dursun istiyor insan.

ps: evet, tam'da anladığınız gibi.
ben sırılsıklam aşığım.

2007-02-08T23:56:00.000+02:00

avuç içleri terlemiş bir kız çocuğunun
masum iç çekişi.

2007-02-06T23:01:00.000+02:00

2007-02-04T23:43:00.000+02:00

bir süre sonra elimde tahta bir maşa ile çıkabilirim karşınıza, hafif et kokusu sinmiş olabilir kazağıma, etlerini hakiki sızma zeytinyağı kullanarak kızartan bir şef olabilirim veya.

bakalım ne gösterir zaman...

2007-02-02T21:14:00.000+02:00

2007-01-30T23:09:00.000+02:00

beni al kucağına
elini belime sar.
beni almadığın an
ölürüm.
beni al!

kuledibin'deki o bankta ellerini ellerimin arasına aldığım an, yanağımı yanağına dayayıp söylediğim şarkıyı hatırlıyorsun dimi ?

"bu yaralar bereler sanadır bilerler"

Sonra nedensiz yere Camekan sokak'ta yürüyüşümüz. Duvardaki stikırlara özenerek bakışımız, Kulenin yanında el ele tutuşup ona sıkıca sarılmak için yapışmamız.

Galatan İstiklal'e çıkarken buz kesmiş ellerini benimkilerle birlikte montumun cebine sokuşun.

Galatasaray lisesinin yurt kapısı önünde seni aniden öpüşüm. öpüşüm. öpüşüm...

hani hep soruyordum ya;
insan kabak çekirdeği yerken mutluluktan ağlayabilir mi? diye.
evet.
ben bunu yaşadım dostlar.
Üstelik O'da.

meleğim.

2007-01-28T20:29:00.000+02:00

Hakkımda bilinmeyen beş şeyi yazmam için Asu sobelemiş beni, teşekkür edip hemen yazıyorum.

* Dengesizimdir. Sevgilimle (naz sei şok seviyoré) gayet ciddi bir konu hakkında konuşurken birden dudaklarına yapışabilecek kadar. Gecenin bir yarısı kuzen'i arayıp kuledibinde buluşmamız gerektiğini söyleyip ve saat 02 civarı uykulu gözlerle şaşkın-şaşkın beni dinleyen kuzen'e en yeni projelerimden bahsedecek kadar.

* Vefakâr'ımdır. En azından vefa'nın sadece bir semt adı olmadığını bilecek kadar.

* Kırışmış ve dağınık gazete okumam. Bir gazetenin benden önce okunmuş, dağıtılmış ve yıpratılmış olması sinirimi en çok bozan birkaç şey'den biridir. Haftaiçi mutlaka Zaman gazetesi okurum. Bunun sebebini soranlara veya at gözlüklerini takıp ideolojik saplantıları uğruna Zaman'ı yerden yere vuranlara; Selim ileri derim, Mumtaz Er Türköne derim, Elif Şafak derim, Beşir Ayvazoğlu derim, Nevval Sevindi derim, buna benzer bir kadro daha sayabilirseniz, onları'da okurum tabii ki derim.

* Saat fetişisti'yimdir. Neil Armstrong 'un ay seyahatlerin'de kullandığı omega speedmaster'ın sınırlı sayıdaki modelinden birinin sahibiyimdir. Ayrıyetten Porsche Design'in en nadide saati olan P-6910 modelinin'de sahibiyim. En kısa sürede bir Tag Heuer Carrera ve Seiko Sportura sahibi olmam gerekiyor (sportura'nın fiyatını görünce banka soymam gerektiğini anlayacaksınız :)

* iyi çizerim. Karikatür sanatının usta isimlerin'den biri olabilecekken, neden ve niçin'i hiç bilinmeyecek bir şekilde jübilesini erken yapan futbolcular gibi köşeme çekildim.Sadece yazıyorum şimdilik. Peki favorin kim derseniz; tabii ki Ersiyn Karabulut derim.

2007-01-24T23:10:00.000+02:00

kaptan tsubasa geldi yıllar sonra aklıma.
ne yapıyordur acaba şimdi ?

jübilesini yapmışmı'dır mesela?

yüzü, sima'sı değişmişmi'dir?

çok özledim be kaptan,
seni ve çocukluğumu çok özledim!

2007-01-22T22:55:00.000+02:00

asala; Onlarca Türk yurttaşı'ının kanını dökerken; bırakın tepki vermeyi, acıyan gözlerle bile bakmayan ermenistan "Hrant Dink"in öldürülmesine'de herhangi bir tepki göstermedi.

Çünkü O'da Türk yurttaşı idi.

2007-01-21T19:55:00.000+02:00

Bant dergisi 2006'en iyi alternatif müzik grubu seçilen "kim ki O" nun "serbest kalp düşmesi" adlı parçasını dinlediniz mi?

2007-01-20T02:09:00.000+02:00

2007-01-16T22:51:00.000+02:00

Şehrin kaos'undan sıkıldım Ya-rab
bir çıkış yolu göster.
bu deniz,
bu su,
şu akmak'da olan Ha-yat

Şehrin kaos'undan sıkıldım Ya-rab
bir çıkış yolu göster.
şu deniz,
şu su,
bu acıtmak'da olan Ha-yat

2007 kışı / istanbul-sarıyer

2007-01-14T22:42:00.000+02:00

Cumartesi gecesi Kuledibin'de mutlu-mutlu dolaştık kuzenle,
Fotograf çekip bloga koyalım dedik, çok güldük, çok mutlu olduk.
Sonra Tünel'de Naz aradı.
Milyonlarca kez "seni çok seviyorum" dedikten sonra, Naz'ında beni sevdiğini duymak bana o kadar mutluluk veriyorki anlatamam.
Sonra Naz; Biz, kuledibinde oturalım dedi,
düşünebiliyormusun "biz" dedi, "oturalım" dedi...
Emek sinemasının tabelasının altına stikır yapıştırdık,
Her ne kadar pazar günü naz göremese'de stikır hala orada.
Daha sonrasında istiklal'in arka sokaklarında Naz'la konuşurken fotografımı çekti kuzen.
Naz yanımda olmak istedi, belki'de bedeni olmasa'da ruhu elimi hiç bırakmıyor'du.
Naz'la konuşurken metro'nun son seferini kaçırdık biz.
Dolmuşla taksim'den beşiktaşa indik.
Beşiktaş'ta minibüs bekledik. Saat 02:00 :)
tabii o saatte beklenen minibüs bir türlü gelmedi...
Saat 03:30 gibi levente kuzenlerin evine kapağı attım ben.
Garip ama Kanyon ÜçBuçuk'da hala açıktı.
Etiler sapağında gecenin 3'ünde, otostop çeken iki kıza rastladık. Çok gariplerdi.
Bu kadar.
(naza'not: kızlara tabii-ki bakmadım:)

2007-01-11T21:24:00.000+02:00

çok seviyorum lola,

çok.

2007-01-09T22:51:00.000+02:00

2007 nasılda güzel geldi bir bilseniz.

Yıllardır kurduğum hayalin gerçekleşmesi...

Oysa ne kadar'da mutsuz girmiştim bu yıla. Herkez çılgınlar gibi eğlenip zıkkımlnırken; Gidenin arkasından bakıp hüzünlenmek varken, geleni karşılammak pek'de hoş gelmiyordu bana.

Bilemiyorum. Bu belkide benim gibi hayatının her deminde hüzün içersinde olan bir çocuğun, bu kadar yoğun mutluluğu kaldıramıyor olması olasığıda olabilir.

Ama başta'da dediğim gibi şimdilerde pek bir mutluyum.

keşke hep böyle kalabilsem.

( bu aşk varya; acısı çekilirken, karşılık bulunamazken insana romantik yazılar yazdırabiliyor, ancak artık ona teslim etmişseniz kendinizi, korkun. )

2007-01-08T20:36:00.000+02:00

ölüyorum tanrım
bu da oldu işte.

her ölüm erken ölümdür
biliyorum tanrım.

ama, ayrıca, aldığın şu hayat
fena değildir...üstü kalsın...

cemal Süreya.